Televizorda bir xəbər yayıldı: *ŞUŞA AZAD OLUNDU!*
Bütün Azərbaycan donub qaldı. Sonra... ağlamaq, gülmək, qucaqlaşmaq bir-birinə qarışdı. Kimsə diz çöküb şükür etdi, kimsə bayrağı götürüb küçəyə qaçdı, kimsə şəhid atasının əlini öpdü.
O gecə minlərlə ana telefonuna zəng gözlədi. Və o zəng gəldi:
*"Ana, mən Şuşadayam! Şuşa bizimdir!"*
Bu cümləni eşidən anaların göz yaşı sevinc göz yaşı idi. 30 il idi ki, analar bu cümləni gözləyirdi.
Bəs o zəngi gözləyib eşitməyən analar? Onların oğulları Şuşa yolunda şəhid oldu. Onlar bu Zəfəri cənnətdən izlədi.
İndi Şuşada uşaqlar oynayır. İndi Şuşada toy səsi gəlir. İndi Şuşada azan oxunur.
Amma biz bilirik — bu torpağın hər qarışı şəhid qanı ilə suvarılıb. Şuşanın hər daşı bir şəhidin xatirəsidir.
8 Noyabr — təkcə Zəfər Günü deyil. 8 Noyabr — *"Ana, mən Şuşadayam"* deyən oğulların günüdür.
8 Noyabr — şəhid anasının qürurla başını dik tutduğu gündür.
Əziz Azərbaycan xalqı, Zəfər Gününüz mübarək!
Biz qalib xalqıq. Biz Zəfər xalqıyıq. Biz Şəhidlər xalqıyıq.
*Şəhidlər ölməz, Vətən bölünməz!*
*Qarabağ Azərbaycandır!
